The Voice of Global Tamils




Karaikal Struggle


 N.Nandhivarman General Secretary Dravida Peravai

 Telengana struggle with life sacrifices made by students had initiated public debate over reorganization of States. Telegana area extends to 1, 14,800 square kilometers with a population of 3.2 crores. The new state of Telengana wants Districts of Hyderabad, Ranga Reddy, Medak, Nalgonda, Khammam, Adilabad, Nizambad, Warangal, Karimnagar and Mehboob Nagar incorporated into it. We are concerned more about the large tracts of semi-arid land with low agricultural productivity, one of the main causes of backwardness of the region which had triggered the separate state demand. The new state must have a clear vision on how to distribute these lands to landless tillers or how to take away these lands from landlords, the next door exploiter in every village and how to liberate the poor by turning these lands into high yielding lands owned by the landless. Unless clear plan for equal-distribution of development and empowerment of the poorest of the poor is in their minds bifurcation alone will not bring down heaven to earth in Telengana.


 A fresh demand for Tribal State carving out of current Andhra Pradesh known as Manya Seema should act as wake up call. Encompassing Adilabad, Karimnagar, Warangal, Khammam, East and West Godavari, Visakapattinam, Vijayanagaram and Srikakulam, the proposed Tribal State Manya Seema touches Telengana, Coastal Andhra and Uttar Andhra including whole of Godavari basin. The Chenchu tribal region including Mahboobnagar, Kurnool and Prakasam is not part of the Manya Seema proposal writes Kancha Illaiah in Op-Ed page of Deccan Chronicle dated 30 th March 2010.


 In Gujarat, where I visited twice this year for Anna Centenary meetings, I found in newspapers [ Times of India: Ahamadabad 26.03.2010] that tribal leaders of Narmada, Bharuch, and Surat want Bhilistan comprising tribal areas of Gujarat, Maharastra, Madya Pradesh and Rajasthan. Movement had started in September 2009 and led by Bhilistan Vikas Morcha under the leadership of Mr.Chhotu Vasava, Member of Legislative Assembly from Jhagadia currently in Janata Dal [United]. This news shocked me. During my visits I found overall development of Gujarat under Mr.Narendra Modi, who seems to mean business when it comes to good governance, in spite of tainted image caused by riots. Further Mr.Narendra Modi was one of the two Chief Ministers who replied by email when I sought his presence for an Eye Opening Seminar on Indian policies towards Eelam Tamils which was planned to be held in New Delhi in 2006 but could not due to ego clashes of Pro-Eelam supporting parties. This showed his readiness to show solidarity with Tamil cause, so amidst ideological divisions I found him a better democrat than others. This time my 10 year old friend Elavenil daughter of Dr.Valarivan took me to the Akshardam Exhibition adjacent to temple. There for all portraits details were written except one. A king appeared dead in his throne, and a lady in tears seeking justice before him breaking her anklet. It surprised me why this story did not get its due illustration. May be a story similar to Tamil epic Silapathikaram existed in Gujarat or that portrait narrates Silapathikaram, so wantonly details were not written. I told her even if she writes Chief Minister Narendra Modi will rectify this mistake. Such was the impression he had left on me, but if in a state governed by him a New Tribal state demand could emerge, he must read the writing on the wall. Yes, even he had failed to deliver justice to tribals, is what I could arrive at my thinking.


 Gondwana will have a population of 2.65 crores covering 1.59 lakh square kilometers, if new state emerges. It can elect 15 Members of Parliament. 

Our party received a publication titled The Disadvantaged Indigenous registered with the Registrar of Newspapers in India in 2007. It is a news letter edited by Mr.Sheetal Markam, who claims to be the Commander in Chief of Gondwana Mukthi Sena. On going through the news letter it became evident, that the Editor had sought to register the title Scientists for Social Change but Registrar of News papers in India approved The Disadvantaged Indigenous on 18th July 2007.

 It is a good title indicative of the ground realities in India. There are many struggles that go unreported in the media. Planning Commission of India, at the dawn of this century in 2000 confessed that 25 million persons have been displaced since 1950 in the name of development. Out of this 40 percent are tribals, and there rehabilitation had been a mirage chase.

 The National Development Council, while apprising in mid term, the Tenth Five Year Plan admits that ” The tribals are being alienated from their lands due to the acquisition of land for public purposes, through fraudulent transfers, forcible evictions, mortgages, leases and encroachments, and the extent of land alienation stood at 2005 at 2.79 lakh acres in Andra Pradesh, 1.58 lakh acres in Madya Pradesh, 1.3 lakh acres in Karnataka, 1.16 lakh acres in Gujarat.” The voices of protest are not being heard. The tribals, who hoped independence will illuminate their lives, lost their land holdings and were driven into darkness of poverty. This had triggered various political demands including separate state for tribals. At the outset, it may appear that Constitution of India, through article 46 of the Directive Principles assures that “The state shall promote, with special care, the education and economic interests of the weaker sections of the people, and in particular of the Scheduled castes and Scheduled Tribes, and shall protect them from social injustice and all forms of social exploitation.

 Words won’t offer solace; deeds only will wipe tears from the cheeks of the tribals. Directive Principle also promises total prohibition, but that is not enforceable, it is meant to parade to the world the noble intentions of the Indian nation. Unless noble intentions and wishful dreams turn into reality, poverty cannot be wiped out, and in the survival of the fittest, tribals are the losers.


 BUNDELKHAND: The state from where Chenji ruler Raja Desingh and Deccan Chronicle Consultant Editor R.Bhagwan Singh came to Tamil land, has a population of 5 crores in an area of 60,000 square kilometers to be carved out of 7 Districts each of Uttar Pradesh and Madya Pradesh. This region can send 10 Members of Parliament.

 ►POORVANCHAL: The proposed Poorvanchal state carved out of 27 Districts of Uttar Pradesh has 6.66 crore population covering an area of 86,000 square kilometers. It can elect 23 Members of Parliament.

 ►HARIT PRADESH : The proposed Harit Pradesh, the nourished dream of Mr.Ajit Singh, has a population of 5 crores covering 50,000 square kilometers. It can send 22 Members of Parliament.

 ►UTTAR PRADESH: After tri-furcation Uttar Pradesh will be left with 3 crore population living in 70,928 sqaure kilometers, covering current 15 Districts of UP. This state can still send 31 Members of Parliament.

 ►VIDHARBA : With a population of 2.63 crore carved out of 11 Districts of Maharastra with an area of 97,321 square kilometers could send 10 Members of Parliament, once new state emerges.Vidharba Jan Andholan led by Kishore Tiwari is heading the struggle for separate state.

 ►SAURASTRA : With a population of 1.25 crore covering 80,000 square kilometers in 7 Districts of Gujarat can elect 7 Members of Parliament once new state is carved out.

 ►GORKALAND: To be carved out of 2 Districts of West Bengal with a population of 30 lakhs covering 6450 square kilometers, the long drawn struggle by Gorkhaland Janmukthi Morcha, has the support of its Member of Parliament, scholarly Jaswant Singhji.

 ►MAHAKOSHAL: To be carved out of 10 Districts of Orissa in an area of 50,399 kilometers and a population of 90 lakhs, this new state could send 6 Members of Parliament. In this area I lived few years operating granite quarries and I know nook and corner of this region.

 ►BODOLAND: To be carved out of 4 Districts of Assam in an area of 8795 square kilometers wherein 30 lakh people live, Bodoland can send one Member of Parliament.

 ►KUDAGU; With 6 lakh population in an area of 1400 square kilometers, the proposed state to be carved out of Karnataka can elect one Member of Parliament once it emerges.

KARAIKAL: The Karaikal Union Territory Struggle Group for which I am the Honorary President and Mr.A.S.T.Ansari Babu is the General Secretary had been fighting since 2005, to end the impractical bundling together of 3 enclaves near Bay of Bengal and 1 enclave closer to Arabian Sea, separated by hundreds of kilometers and forms UT of Puducherry, not a contiguous territory leading to economic backwardness to enclaves .Heeding our call to defeat all sitting 6 MLA’s who did not secure economic justice for Karaikal during last elections all 4 Congress legislators lost seats, remaining 2 scrapped through with 33 and 197 votes by DMK legislators. Karaikal is the only territory that seeks separate UT status, on the lines of enclaves of Goa made as UT when statehood was conferred on Goa. Citing this precedent Karaikal Union Territory Struggle Group had mailed appeals to all Members of Parliament in Indian Parliament.

 Dravida Peravai endorses the need for State Re-Organization Commission. At the same time we want the leaders who demand separate states to spell out what magical formula they hold closer to their chest to end poverty and empower all sections of society and take them towards path of prosperity, instead of just saying separate state will bring heavenly comforts to earth. Leaders must have a mission. Let all of us put our brains together, debate what went wrong, why backwardness crept in, what made few segments of society affluent while tribals had to perish.







Serial 1

  ■ What Nethaji thought of Aurobindo Ghosh and his teachings?

 Nethaji Subbash Chandra Bose was Chairman of All India Youth Congress in December 1928. In his speech he attacked two schools of thought, which have their centers at Sabarmati and Pondicherry, namely schools of Gandhi and Aurobindo. Gandhi’s school according to Nethaji opined “modernity was bad, economic development unnecessary and that we must go back to the days of bullock cart”. The Pondicherry school created “a feeling and an impression that there is nothing higher or nobler than peaceful contemplation”.

 ■ What happened to Mahatma Gandhi’s request to meet Aurobindo Ghosh?

 Mahatma Gandhi wrote that “ever since my return to India I have been anxious to meet you face to face…Now that is almost certain that I am to be in Pondicherry will you spare me few minutes and see me? Aurobindo Ghosh replied in his own hand: “ I think you will understand that it is not personal or mental choice but something impersonal from deeper source for the inner necessity of work and sadhana that prevents me from receiving you but I cannot do otherwise than keep to the rule I have adhered to for some years past”.

Aurobindo refused to meet Mahatma Gandhi, yet Sonia Gandhi’s party is bent on spending government money for celebrating his arrival to this soil.

 ■ Mother, is she a Jew?

Gabriel Monod Herzen, a biographer of Aurobindo Ghosh says: Moise Maurice Alfassa’s birth was registered with the foreign Jewish community of Constantinople, under Italian protection. Mirra is short form of Miriam, a common Jewish forename. One of Mirra’s other forenames, Rachel, was the forename of her paternal grandmother Rachel Hillel. Mirra’s maternal grandmother, Mira Ismalum nee Pinto, wrote in her memoirs that she and her husband were of the Jewish religion. This information should be kept secret. After all we Indians should only call her Mother. I am against calling anyone other than one’s own Mother as Mother. All women must be revered like mother, I don’t dispute it. This practice of calling Mirra Alfassa as Mother had opened the floodgates of other spiritual masculine masters too,[ all know Bangaru Adigal is called as Amma]  urging their followers to call themselves Amma. This craziness catches political leaders too and Miss J.Jayalalitha had become Amma. Everyone forgets their own mother and calls other for sake of sycophancy as Mother. This practice I don’t welcome.

 ■ How the life of Aurobindo Ghosh ended?

 In mid 1949 Aurobindo began to experience frequent and difficult urination. Dr.Prabhat Sanyal from Calcutta diagnosed …. Later one day the symptoms of Aurobindo’s prostatic-hyperplasia reappeared. The doctors were confident that he would use his yogic force to make them subside and were dismayed when the symptoms worsened. Albumen appeared in the urine, then acetone, a grave signal…… It was chilly during the monsoon and Aurobindo’s discomfort increased. A few days before November 24 darshan, Dr.Satyavrata Sen was consulted. He confirmed the diagnosis. But what is the remedy, Aurobindo asked. The only radical remedy was to remove the prostrate surgically. It was relatively safe and straightforward procedure, but they were aware that Aurobindo and Mother would never approve of it….. Darshan passed off

Over the next few days Aurobindo’s symptoms worsened. The doctors had no alternative than to pass a catheter. This gave immediate relief, but also brought on a fever. Dr.Sanyal was called from Calcutta. Arriving on the evening of November 30 of 1949 he asked Aurobindo what the trouble was. Trouble, Aurobindo replied “Nothing troubles me, and suffering, one can be above it” Nirodbaran reminded him of his urinary difficulties. After consulting with other doctors and checking the lab reports, Dr.Sanyal explained Aurobindo and his Mother that Aurobindo had a mild kidney infection. He hoped anti-biotic and normal drainage would set things right. The next day there was considerable improvement.

On December 2 Dr.Sanyal explained that the condition was slightly worse and sought permission to try more aggressive treatment. Mother did not consent; she told his body would not respond to powerful drugs. That evening Aurobindo’s temperature shot up to 102 degrees. He began to have trouble in breathing, sign of reduced kidney efficiency. The doctors insisted that he have a blood analysis. The results were staggering “all the signs of imminent kidney failure.

 December 5: Around one of clock in the morning Mother of Ashram came back to his room. Then she told doctors call me when the time comes and went back to her room. At that time Aurobindo’s breathing was so labored that he had to be given oxygen. Around 1:15 he roused himself, inquired about the time and asked Nirodbaran for something to drink. After sipping a bit of juice, he plunged within. At 1:26 Aurobindo placed his arms on chest and breathed his last….

 Those who read this will know how he passed away, the ailment he had and that caused his death. It is like any other human being facing his end, and that is why Ashram is scared that all myths built around him to generate an aura will vanish in air, if rationalists start raising questions.

 His death proves that his integral yoga could not transform his cells, locating the mind in each cell, nor he had found the key to death nor he had attained a super mind. His physical ailment cannot be cured by his yoga, doctors are needed. So the myth he is an avatar or god on earth or God-man will be punctured if the fact about his natural death due to kidney failure is known. All fantastic prose and poetry woven around a false belief that immortality on Earth could be attained stood exposed by his death.

Nothing abnormal, in past Tamil Saint Thirumoolar claimed that by yoga he lived for 3000 years and wrote one poem every year in his Classic known as “Thirumanthiram”. Mathew Arnold wrote a poem scholar gypsy where he stated that gypsies knew the secret to live for 200 or 300 years. Saint Ramalinga Adigal claimed that he will attain a body of light and vanish in the space. Justice Balaramiah, a known follower of Ramalinga Adigal wrote a book “Vallalar Death: is it murder or mukthi?’

So seers and sages where chasing the idea of conquering death, and all failed. Aurobindo too failed, that is why I call him failed prophet.

 ■Do you say his yoga had no power?

 From the events narrated it seems his body did not get decomposed for few days. I think his yogic power might have caused that achievement. “The laws of French India required funerals to take place within 48 hours, so permission had to be attained to delay Aurobindo’s internment. On the morning of December 7 Dr V.P.Barbet Chief Medical Officer of Pondicherry together with Dr.Sanyal and Dr.Nirodbaran examined Aurobindo’s body and found no sign of decomposition. On morning of December 9, hundred hours after the moment of death, the first signs of decomposition appeared. At 5 o clock body placed in a rosewood casket was lowered into the vault. No religious rites were observed. Nolini and Champaklal threw earth into the vault before it was sealed.

 Only 100 hours a body could be maintained without decomposing, that alone integral yoga could deliver, this is what rationalists feel and we have freedom of expression to talk about a death which is part of history. Ashram people are not dictators to seal all lips and plaster all ears and blind all eyes of people who read history, who unearth hidden history.

 To be continued…………………….

 N.Nandhivarman General Secretary Dravida Peravai



On 6 March 1967, fifty-eight-year-old Conjeevaram Natarajan Annadurai became chief minister of Madras state, when his party, the Dravida Munnetra Kazhagam (DMK), swept to power for the first time. Marking the pinnacle of his public life, it reflected his popularity among ordinary people who revered him as Anna, or elder brother. This rich biography illuminates his many lives—as a charismatic leader of modern India, as a stalwart of the Dravidian movement, as the founder of the DMK, as spokesman for the South—besides documenting his abilities as an acclaimed orator and littérateur in Tamil and English, and as a stage actor. Kannan draws on Anna’s considerable body of writing, the memoirs of other leaders and authors in Tamilto offer a warm and rounded portrait of a man who showed the way for the democratic expression of regional aspirations within a united India.


 R. Kannan practised law in Madras, and briefly also taught law at Madras Law College and international organizations at the University of Madras, where he was a guest faculty member. He has served in various capacities with the United Nations, including as head of Civil Affairs in Cyprus. Currently, he is a political officer with the United Nations Mission in Kosovo.

Buy the book online. The book Anna by R Kannan ISBN 9780670083282 is available at Rs 440, 20% discount and may qualify for free shipping anywhere in India. When you order the book Anna by R Kannan at Bsbazaar.com, you are sure to receive a brand new copy and not an old copy or a used book.



Aringnar Anna had left his imprint on Tamil soil and history. No one disputed the claim of Kalaignar M.Karunanithi to be the descendent of the legacy of Aringnar Anna. But with deep anguish I have to place on record that Kalaignar M.Karunanithi, the ruler of Tamilnadu had not done justice to his mentor. Dravida Peravai wrote to him in 2005 urging him to emulate the example of Maharastra Government by publishing Collected Works of Aringnar Anna in all Indian languages. I wrote when in newspapers I read about Tamilnadu Government nationalization of Panmozhip Pulavar K.Appathuraiyar. I as student leader had spoken on same platform in Nehru Girls High School of Chrompet near Chennai in 1969, when the Chengelput Student DMK Secretary Jagathratchakan had organized that meet. It is to be borne in mind that Appathuraiyar’s writings played highlighting Tamil culture and history thereby strengthening the roots of Dravidian Movement.  Further Appathuraiyar is a product of DMK. Yet only nationalizing the works of Tamil scholars, offering assistances to their family thereby earning praises in return alone was practiced, sorry to say by my forever leader Kalaignar. Leaving the sharks in publishing industry to publish scholarly works will not yield revenue for the publishers who will keep the price high enough only to sell to libraries and never the common man, or to quote Anna in Tamil, the samaniyan for whose sake this Dravidian Movement came to redeem from ignorance and illuminate his brain, will not be able to buy at market prices. Hence Dravida Peravai while stressing the need to publish Aringnar Anna’s Collected Works also urged Tamilnadu Government to publish at Government cost all works of all scholars whose works Tamilnadu Government had nationalized or is going to be nationalized.

Dravida Peravai urged that Murasoli Maran’s Maanila Suyatchi [State Autonomy] book be nationalized and published by Government of Tamilnadu. This appeal appeared in Tamil dailies like Dinamani and Dinakaran in 2005. Thereafter umpteen number of occasions I had stressed this, the last one being the Ahamadabad DMK organized Anna Centenary Conclusion Function on January 26 th of 2010, where I was chief guest.

 Last year Marumalarchi DMK Publications Secretary A.Vanthiyathevan wanted to bring out all Parliamentary Speeches of Anna in English. We know that Mr.Panruti S.Ramachandran, current Chairman of Desiya Murpokku Dravida Kazhagam had published in English a book Anna Speaks. But that was incomplete.Hence we both were talking and talking for over a year to compile all English writings and speeches of Anna to bring out the Collected English works of Anna.

 Recently Industrialist Gem Granites Veeramani wrote a nice article in center page of Dinamani. Reacting to it, I wrote a letter to him and my other close friend Chancellor of Vellore Institute of Technology Mr.G.Viswanathan on the need to publish all works of all Dravidian leaders including Navalar, N.V.Natarajan, AVP.Asaithambi, Professor Kandappan, K.A.Mathialagan, K.Rajaram , Rama Arangannal,  SS Thennarsu, CP Citrarasu, Kanchi Kalyanasundaram etc and not leaving anyone, collecting whatever is available. If I had money I would not have made appeals. Under Aringnar Anna Foundation headed by me I would have done it. DMK grew by educating Tamils through numerous magazines and every writer who had sown the seeds for this movement should be remembered not by way of statues but by way of their writings reaching Tamils. When DMK did not have an office, it is Nadipisai Pulavar K.R.Ramasamy who through his drams collected funds to buy the first DMK office Arivagam at Royapuram of Chennai. Now that DMK is on the right track to build party offices in Districts, the sychophancy-gunia , a new desease like chickengunia caught DMK leaders who started naming all offices after Kalaignar. Kalaignar who knew the pulse of the people recently had offered course correction at Villupuram, when he announced that in Districts the DMK offices will be named after DMK stalwarts who laid the foundation for the party. We hope in Madurai, Madurai S.Muthu Arivagam will be set up. In Tanjore Mannai V.Narayanasamy Arivagam be built. In Cuddalore Ira.Ilamvazhuthi Arivagam will come up. Let us hope these and more wonders will happen.

 Having said all these I am now to justify that KOSOVO KANNAN had beaten KALAIGNAR in the race to win the Cup for Upholding Anna’s legacy. With immense delight and joy beyond bounds I read THE TIMES OF INDIA story by Shalini Umachandran who wrote “TAKING ANNA TO ENGLISH AUDIENCE “. She said that R.Kannan’s biography of C.N.Annadurai tells the story of the man who transformed the social and political landscape of Tamilnadu. Who is this Kannan? Anna’s followers know him through his writings. He works in the United Nation Mission in Kosovo. That is why the title of this blog speaks of KOSOVO KANNAN versus KALAIGNAR in the contest to prove who had done what to uphold Anna’s legacy.

 Let me quote what Shalini Umachandran of Times of India wrote:

 Being in the political office of the UN Mission in Kosovo involves writing a number of detailed often in consequential reports. So Kannan decided to do something to engage himself in free time-write books on C.N.Annadurai, former Tamilnadu Chief Minister and founder of DMK.“There are no biographies in English of South Indian leaders with the exception of Rajaji, and that was written by his grandson Rajmohan Gandhi. Periyar, Kamaraj, Anna, PT Thiyagarayar….. there are roads  [ shalini, sorry I cut the caste suffix, because even my street name is caste name but I had made it sound like that wise-all street…. No caste please ] named after these heroes of the Dravidian Movement but no decent biographies of them in English says the 48 year old who was born in Chennai and practiced law here before joining UN. [DMK has its Shashi Taroor to send to Loksabha and Union Cabinet but that will happen when extempore orators like Nanjil K.Manoharan get party tickets, otherwise like Dr Maithreyan of Anna DMK, sorry Amma DMK who dutifully read DMK too will choose men of such ilk]

 His new book ANNA: THE LIFE AND TIMES OF C.N.ANNADURAI to be released on March 19 is aimed at bringing Anna into English for the non-Tamil audience. He adds that there are number of young people who speak but are unable to read or write Tamil. “And that means they have no clue who this man was who created a feeling of Tamil unity.” Says Kannan, in the city for the launch of his book. “Anna is ritually invoked but largely forgotten” adds Kannan, whose biography blends scathing criticism with generous praise to tell the story of the man who transformed the social and political landscape of Tamilnadu.

 “Every community with a separate linguistic, cultural or ethnic identity is jostling for space in India. It is like a mother with many children, there is always a scramble to feed them all together. In this race for attention, Anna introduced a sense of Tamil cultural identity which was not emphasized before” he says .The DMK which Anna founded after he broke away from Periyar appealed to the fringe elements.

 “The Dravidian movement brought to fore the pedestrian, the labourer, the slum dweller, and the people who never had a political voice. But the question we need to ask is: having brought them to forefront, has there been a real improvement, so did the movement serve its cause? Kannan says.Though he is quite critical, his admiration for the Dravidian Movement, though not Dravidanadu is evident. “As a student, I heard Karunanithi and MGR speak. They had a way of captivating the masses. My father introduced me to the writings and speeches of Anna. I handle Tamil and English well and in 2004-05 did a serious of articles on Anna for a newspaper which gave me the idea of doing an entire book” he explains.  

Kannan drew on Anna’s speeches, writings and articles, as well as memoirs of his disciples and associates like Karunanithi, MGR, Arangannal and Navalar Nedunchezhian. “A lot of material I used is being translated into English for the first time, says Kannan, who also introduces readers to Periyar, Karunanithi, MGR, and a whole cast of characters.‘Whether in professional or personal life, it is the person who has good language skills and presents the ideas well who succeeds…… and Anna is a classic case of this” he says. ““He was a simple man who reached huge heights. It is not clear whether he is failing or the failing of others that not a single one of his disciples has been able to emulate his simplicity and humility’ says Kannan, who hopes to write books on Periyar and the history of Dravidian movement in the future. He also plans to return to India in five years and dedicate himself to public life as he believes politics needs more people who just speak the truth and are not in it as career.


 1. Collected Works of Anna must be published in Tamil, English and Hindi and spread throughout India, just as Maharastra Government did with regard to Dr.Babasaheb Ambedkar.

 2. Mr.R.Kannan’s book: ANNA: THE LIFE AND TIMES OF C.N.ANADURAI must be bought in thousands by Tamilnadu Government and distributed to all major libraries of India. No cut outs for R.Kannan, no shawls for R.Kannan, let the practice of installing statues and memorials give way to publishing and popularizing the works of Anna and other Dravidian leaders begin as befitting tribute to Mr.R.Kannan.

 3. The MGR Government entrusted the work to writing a book on Periyar to a team lead by famous educationist Mr.N.D.Sundaravadivelu, who after 7 years of labour gave manuscript which MGR gave to one educationist of self financing college along with money to publish it. But it went missing. Like tracing Nithyananda CD’s the CBCID police must trace and manuscript, redeem it and publish. My friend Editor Mr Rao of Suryakathir had allowed me to write on Nethaji, wherein I wrote that Pandit Nehru entrusted the work of writing the history of INA to Mr Radha Vonod Pal and that manuscript must be unearthed by CBI so as to see the light. As alliance partner DMK leader Kalaignar M.Karunanithi had to persuade Centre to publish the history of INA.

 4. Having said I have a feeling that Kalaignar will be unhappy with my open expression. I would like to recall my recent Ahamadabad speech where I said DMK is like BJP and my party DP is like RSS, which I further elaborated and said DMK is my religion and DP my party. In the same meeting I spoke of those days when in Malaysia, Singapore and Ceylon DMK existed. I am reproducing a photograph of Anna in Malaysia where he said DMK’s meetings are like evening colleges to educate masses. This photo is from National Archives of Singapore. I popularized it in net. Tamil Sunday Indian Editor Asokan gave me lot of photographs of Anna which are in my orkut site. Why not Government of Tamilnadu launch Anna Archives on line? The Jharkand Governor M.O.H.Farook Maricar during his recent visit went to Thirunallar temple. Over cell phone I commented to his friend AST Ansari Babu that Farook went as Maraicar to Jharkand and came back to Karaikal as Iyyengar. When this comment was passed on to His Excellency M.O.H.Farook, he had said “by making such comments only Nandhivarman who could have scaled heights politically is in the lowest strata. I have no regrets. Kalaignar knows me and my comments he will take it sportively. Over my catacomb if it is written herein remains one staunch disciple of Anna that is enough as credit to my life.

 N.Nandhivarman General Secretary Dravida Peravai  53 B Calve Subburayar Street Puducherry 605001


நேதாஜி மரணம் சுமார் 800 ரகசிய ஃபைல்கள் — March 10, 2010

நேதாஜி மரணம் சுமார் 800 ரகசிய ஃபைல்கள்

இன்று பிரபாகரன், அன்று நேதாஜி



”பிரபாகரன் உயிரோடு இருக்கிறார். போரில் கொல்லப்படவில்லை” என ஒரு பகுதியினர் அழுத்தந்திருத்தமாகச் சொல்லி வருகிறார்கள். பிரபாகரனின் வீரத்தை அறிந்தவர்கள், அதை நம்பத் தயாராக இருக்கிறார்கள். அதுபோலவே, ”நேதாஜி சுபாஷ் சந்திரபோஸும் விமான விபத்தில் இறக்கவில்லை. உயிருடன் இருக்கிறார்” என்ற சர்ச்சை பல ஆண்டுகள் நடந்தது, மத்திய அரசுக்கு மண்டைக் குடைச்சல் தந்தது.

நேதாஜியின் மரணம் குறித்த விஷயங்களை சேகரித்து வைத்திருப்பவரும், அகில இந்தியப் பார்வார்டு பிளாக் கட்சியின் பொதுச் செயலாளருமான தேவப்பிரதா பிஸ்வாஸ் சமீபத்தில் புதுச்சேரி வந்திருந்தார். அவருடன், மாநிலங்களவை உறுப்பினரான பரூண் முகர்ஜியும் இருந்தார். ”பிரபாகரன் அறையில் நேதாஜியின் படமும் புலியின் படமும் இருக்கும்” என்றபடி ஈழம் பற்றிய நினைவுகளில் அமிழும் பிஸ்வாஸும் முகர்ஜியும் நேதாஜி பற்றிய மர்மங்களை நம்மிடம் பகிர்ந்து கொண்டார்கள்.

”நேதாஜியின் மரணம் சட்டப்படி உறுதி செய்யப்பட்டுவிட்டதா?”

”ஆகஸ்ட் 18, 1945-ல் தைவான் தலைநகர் தாய்பேய் விமான நிலையத்திலோ, அதற்கு அருகாமையிலோ நடந்த விமான விபத்தில் நேதாஜி இறக்கவில்லை. எப்படியென்றால், நேதாஜி மரணம் குறித்து இந்திய அரசால் அமைக்கப்பட்ட முகர்ஜி கமிஷனிடம், அமெரிக்க உளவுத்துறையால் தாக்கல் செய்யப்பட்ட பிரமாண பத்திரத்தில் இதனை உறுதிபட அமெரிக்கா தெரிவித்துவிட்டது. தைவான் நாட்டு அரசும், ”தன் நாட்டு எல்லைக்குள் அன்று அப்படி எந்த விபத்தும் நடக்கவில்லை” என்று கூறிவிட்டது.

 ஜப்பான் அரசும், ”சுபாஷ் சந்திரபோஸ் என்ற பெயரிலோ இச்சிரோ உக்குடா (நேதாஜிக்கு சூட்டிய புனைபெயர்) என்ற பெயரிலோ எவரும் இறந்து சுடுகாட்டில் எரிக்கப்படவில்லை” என்று தெரிவித்துவிட்டது. ‘நேதாஜியினுடையது’ என்று ஜப்பானிய கோயில் ஒன்றில் வைக்கப்பட்ட அந்தச் சாம்பல் மற்றும் எலும்புகளை டி.என்.ஏ பரிசோதனை நடத்தவிடாமல் இந்திய அரசு தடுத்துக் குழப்பியது உலகுக்கே தெரியும். இறுதியாக, முகர்ஜி கமிஷனும் ஆகஸ்ட் 18, 1945-ல் நடந்த விமான விபத்தில் நேதாஜி இறக்கவில்லை என்று அரசுக்கு அறிக்கை அளித்துவிட்டது. இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால், எந்தவித காரணமும் கூறாமல், தானே நியமித்த முகர்ஜி கமிஷன் அறிக்கையை ஏற்க முடியாது என்று இந்திய அரசு நிராகரித்ததுதான்” என்கிற தேவபிரதா பிஸ்வாஸ்,

“நேதாஜி தொடர்பான ஏராளமான ஆவணங்களை பிரதமர் அலுவலகம், உள்துறை அமைச்சகம் மற்றும் வெளியுறவு அமைச்சகம் ஆகிய மூன்றும் சேர்ந்து அழித்து ஒழித்துவிட்டன. இதை நீதிபதி முகர்ஜி கமிஷனே சுட்டிக்காட்டி உள்ளது என்றார்.

“எல்லா ஆதாரமும் அழிந்து விட்டதா? என்று கேட்டோம். இல்லை, சுமார் 800 ஃபைல்கள் ‘ரகசிய ஃபைல்கள்’ என்று முத்திரை குத்தப்பட்டு மத்திய அரசிடம் உள்ளன. எல்லா நாடுகளிலும் குறிப்பிட்ட சில ஆண்டுகள் மட்டுமே ரகசிய ஃபைல்களாக வைத்திருந்து, பின்னர் ஆய்வாளர்களுக்காக ‘பொது ஆவணமாக’ அறிவிப்பார்கள். இந்தியாவிலும் அப்படித்தான். ஆனால், இந்த 800 ஃபைல்களையும் நிரந்தரமாக ரகசிய ஃபைல்களாக இந்திய அரசு வைத்துள்ளது. இது பகிரங்கப் படுத்தப்பட்டால் நேதாஜிக்கு நேர்ந்தது என்ன என்பதை உலகம் அறிந்து கொள்ளும்” என்கிறார்.

”இதை யாரும் பார்க்க முடியாதா என்ன?”

“எனக்குக் காட்டி னார்கள். ஆனால், அதைப்பற்றிப்பேசவோ, மேற்கோள் காட் டவோ கூடாது” என்று உறுதிமொழி வாங்கிக்கொண்டார்கள்” என்கிறார் பரூண் முகர்ஜி.

”நேதாஜி உயிருடன் இருந்தார் என நீங்கள் சொல்லி வந்தீர்கள்? அரசு இறந்து விட்டதாகத்தானே கூறி வந்தது?” என்ற கேள்விக்கு பதிலளிக்கும் பிஸ்வாஸ்,

”மறைந்த பிறகு, நாட்டின் உயர் தலைவர்களை கௌரவிக்கும் பாரத ரத்னா விருதை மத்திய அரசு நேதாஜிக்கு அளித்தது. அது பற்றி உச்ச நீதிமன்றத்தில் சர்ச்சை எழுந்தபோது, அங்கே நேதாஜி இறந்ததை நிருபிக்கமுடியவில்லை. எனவே, மத்திய அரசு பின்வாங்கிக்கொண்டது. அதுமட்டுமல்ல. கொடுத்த பாரத ரத்னாவையே திரும்பப் பெற்று ஜகா வாங்கியது. இன்னும் தெளிவாகச் சொல்லவேண்டுமானால், ஆகஸ்ட் 18,- 1945-ம் ஆண்டு, விமான விபத்தில் நேதாஜி கொல்லப்பட்டதாக ஜப்பானியர் உதவியுடன் கட்டுக்கதை சொல்லப்பட்டது. நேதாஜியைப் பின் தொடரும் நேச நாட்டுப் படைகளிடம் இருந்து அவரைக் காப்பாற்றவே இக்கதை புனையப்பட்டிருக்கலாம். அதேசமயம், சோவியத் யூனியனுக்குள் நேதாஜி நழுவிச் சென்றிருக்கக்கூடும்’ என்றும் சொல்லப்பட்டது.

ஆனால், ‘பைசியாபாத் நகரில் வாழ்ந்து வந்த ஒரு துறவிதான் நேதாஜி’ என்கிற கிசுகிசு கிளம்பியபோது நிலைமையே தலைகீழாக மாறியது. ‘கும்நாமி பாபா’ என்பதுதான் அந்தத் துறவியின் பெயர். அவர், மிகமிக மர்ம யோகியாக வாழ்ந்து வந்தார். திரைக்குப் பின்னிருந்தே மக்களைச் சந்தித்தார். வெளியே எங்கும் தலைகாட்ட மாட்டார். அவர் மறைந்தபோது, நேதாஜி மறைந்துவிட்டார் என்ற செய்திகள் பரபரப்பாக பேசப்பட்டது. இதன் காரணமாக, ‘அவருடைய உடைமைகளை சீல் வைத்து, பைசியாபாத் கருவூலத்தில் பாதுகாப்பாக வைக்குமாறு’ உத்திரப்பிரதேச நீதிமன்றம் ஆணையிட்டது. பிறகு, டிசம்பர் 22, 2001-ல்தான் முகர்ஜி கமிஷனுக்காக அந்த சீல் உடைக்கப்பட்டது.

பகவான்ஜி ஒரு வங்காளி. ஆனால், ஆங்கிலம், இந்துஸ்தானி, சமஸ்கிருதம், ஜெர்மன் ஆகிய மொழிகளில் அவர் புலமை பெற்றிருந்தார். நேதாஜி அணிவது போலவே வட்ட வடிவ மூக்குக் கண்ணாடி அணிந்திருந்தார். தங்க வாட்சும் அணிந்திருந்தார். 1945-ல் நேதாஜி மறைந்ததாக சொல்லப்பட்ட இடத்தில் அவரது மூக்குக் கண்ணாடியோ, தங்க வாட்சோ அகப்படவில்லை என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ளவேண்டும்.

பகவான்ஜி, பார்ப்பதற்கு நேதாஜி போலவே இருப்பார். நேதாஜி போலவே பேசுவார். அந்த வயதில், அவரது உயரமும் தோற்றமும் நேதாஜியை வெகுவாக ஒத்திருந்தது. பல் இடுக்கும், வயிற்றின் கீழே இருந்த தழும்பும்கூட ஒத்திருந்தது. நேதாஜியின் குடும்பப் புகைப்படங்கள் அந்தத் துறவி வீட்டில் கண்டெடுக்கப்பட்டன. நேதாஜியின் பெற்றோரின் அரிய புகைப்படங்கள் மட்டுமல்ல, அவருடைய தந்தையார் பயன்படுத்திய குடையும் அங்கிருந்தது. இந்தத் துறவியின் சீடர்களாக இந்திய தேசிய ராணுவத்தின் உளவுப்பிரிவு தலைவராக செயல்பட்ட டாக்டர் பவித்ரா மோகன் ராய், லீலா ராய், சுனில் தாஸ், திரிலோக்நாத் சக்ரவர்த்தி ஆகிய நேதாஜியின் நெருங்கிய கூட்டாளிகள் இருந்தனர். நேதாஜி மரணம் குறித்து இந்துஸ்தான் டைம்ஸ் நாளேடு கடந்த 2002-ம் ஆண்டு ஒரு ஆய்வை மேற்கொண்டது. அதில், இருவருடைய எழுத்தும் நடையும் ஒரே மாதிரி இருந்ததாக குறிப்பிட்டிருந்தது.

ஓவ்வொரு ஆண்டும் நேதாஜியின் பிறந்த தினமான ஜனவரி 23-ல்தான் பகவான்ஜியின் பிறந்த நாளையும் கொண்டாடுகிறார்கள். குறிப்பாகச் சொல்லவேண்டு மானால், பவித்ரா மோகன்ராய் உள்ளிட்ட நெருங்கிய கூட்டாளிகளே கொண்டாடினார்கள். 1971-ம் ஆண்டு, நேதாஜியின் மூத்த சகோதரர் சுரேஷ் போஸுக்கு நேதாஜி மரணம் குறித்து இரண்டாவதாக அமைக்கப்பட்ட கோஸ்லா கமிஷன் விடுத்த சம்மனின் ஒரிஜினல்கூட பகவான்ஜியின் உடைமைகளுடன் இருந்தது. 1985-ல் துறவியார் மறைந்தபோது, கல்கத்தாவில் இருந்த டாக்டர் பவித்ரா மோகன் ராய், ‘நான் மட்டும் வாய் திறந்தால் நாடே பற்றி எரியும்’ என்று சொல்லியிருக்கிறார். இன்றைக்கு நேதாஜி உயிருடன் இல்லை. ஆனால், நான்தான் நேதாஜி என்று பலபேர் சொல்லிக்கொண்டு இருந்தார்கள். எனவே, அதைப் பற்றி நான் கருத்துச் சொல்ல விரும்பவில்லை. 1945, ஆகஸ்ட் 18-ல் நேதாஜி இறக்கவில்லை என்பது மட்டும் உறுதி” என்கிறார்.

”நேதாஜி ரஷ்யா சென்றதாக சொல்கிறார்களே! அந்த மர்மமும் விலகவில்லையே?”

”இதுதான் மிக முக்கியமான விஷயம். அந்த நேரத்தில் வியட்நாம் விடுதலை பெற்றிருந்தது. வியட்நாம் அதிபர் ஹோசிமின்னுக்கும், நேதாஜிக்கும் நெருங்கிய நட்பு இருந்ததால் அவர்தான் நேதாஜியை பாதுகாத்திருக்க வேண்டும். அதுதான் உண்மையும்கூட.” என்கிறவர்,

”நேதாஜி வரலாறு மட்டுமல்ல. இந்திய விடுதலைக்காக போராடிய இந்திய தேசிய இராணுவத்தின் வீரம் செறிந்த வரலாற்றைக்கூட இந்திய அரசு வெளியிடவில்லை. சுதந்திரப்போரின் உண்மை வரலாற்றை வெளியிட, இந்திய அரசு ஏன் மறுத்து வருகிறது என்பது புரியவில்லை. நேரு பிரதமராக இருந்தபோது, இந்திய சுதந்திர வரலாற்றை எழுத ‘இராதா வினோத்பால்’ என்ற அறிஞரை கேட்டுக்கொண்டது. அவரும் வரலாற்றின் கையெழுத்துப்படியை நேரு அரசிடம் ஒப்படைத்தார். அதுவும் புத்தகமாகி வெளியே வரவில்லை. அப்படி வந்தால், பல உண்மைகள் வெளிப்படும்” அழுத்தமாகச் சொல்கிறார் தேவப்பிரதா பிஸ்வாஸ்.



தலாய்லாமாவைக் கண்டு நடுங்குது சீனா —

தலாய்லாமாவைக் கண்டு நடுங்குது சீனா

இவரை கண்டு நடுங்குது சீனா!


ஆசிய வல்லரசான சீனாவுக்கு ஒரு சிம்ம சொப்பனம் என்றால் நிச்சயமாக அது ‘தலாய்லாமா’தான். தலாய்லாமாவைக் கண்டு அது அநியாயத்துக்கு நடுங்கிக்கொண்டிருக்கிறது.

திபெத்தின் ஆன்மீகத் தலைவரான இவருக்கு வழங்கிவரும் ஆதரவை நிறுத்திக்கொள்ளுமாறு, அமெரிக்காவை சீனா எச்சரித்துள்ளதே இதற்குச் சரியான சான்று. ‘நவம்பர் 15 முதல், 18 வரை ஆசிய நாடுகளுக்குப் பயணம் மேற்கொண்டுள்ள அதிபர் ஒபாமா, தலாய்லாமாவை சந்தித்துப் பேசலாம்’ என்று வெள்ளை மாளிகை அறிவித்திருந்தது. இதையடுத்து கருத்து வெளியிட்ட சீன வெளி விவகாரத்துறை அமைச்சர் கிங்காங், ”தலாய்லாமாவை எந்தவொரு நாட்டின் தலைவரும் சந்தித்துப் பேசுவதை சீனா கடுமையாக எதிர்க்கிறது. தலாய்லாமா சீனாவின் அடிமை மாநிலம் ஒன்றின் தலைவர் என்பதை ஒபாமா ஒப்புக்கொள்ளவேண்டும்” எனக் கூறியிருக்கிறார். லாமாவைக் கண்டு சீனா ஏன் பயப்படவேண்டும்?

கடந்த மாதம் 18 மற்றும் 19-ம் தேதிகளில், இத்தாலியின் தலைநகரமான ரோம், புலம்பெயர்ந்த திபெத் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களால் நிறைந்திருந்தது. திபெத் பாராளுமன்ற சபாநாயகர் பென்பா தெசாஜீங் தலைமையிலான பதினெட்டு திபெத்திய பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களில் ஆறு பேர் இந்தியாவிலிருந்து சென்றவர்கள். சீனா வசம் திபெத் இருந்தாலும், அதை மீட்டெடுக்கப் போராடும் புலம்பெயர் திபெத் அரசும் அதன் பாராளுமன்றமும் இந்தியாவில்தான் உள்ளது.

 முன்னதாக, கடந்த அக்டோபர் முதல் தேதியன்று, திபேத்தை அடிமைப்படுத்தி, அம்மக்களின் மதத்தை, பண்பாட்டை அழித்தொழிக்கும் சீனாவை கண்டித்து இமாசலப் பிரதேசம் தர்மசாலாவில், திபெத் அரசு கண்டனத் தீர்மானம் நிறைவேற்றியுள்ளது.

 ஏழாம் நூற்றாண்டில் மத்திய ஆசியாவின் மிகப் பெரிய பேரரசாக திபெத் விளங்கி வந்தது. மன்னர் ‘சாங்டெசென் காம்ஃபோ’ தலைமையிலான திபெத் ராணுவத்தில் 28,60,000 வீரர்கள் இருந்தார்கள். இரண்டாயிரமாண்டு வரலாறுடைய திபேத், விடுதலையுடனும் வீறுடனும் விளங்கி வந்த நாடு என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. 1914-ல் பிரிட்டன், சீனா, திபெத் ஆகிய நாடுகள் இணைந்து கையெழுத்திட்ட அமைதி ஒப்பந்தமானது, திபெத் ஒரு சுதந்திர நாடென்பதை உறுதி செய்கிறது.

ஆனால், 1949-ல் தொடங்கி 1950-ம் ஆண்டுகளில் சீனா, திபெத்தை ஆக்கிரமிக்கத் தொடங்கிய பிறகுதான் பிரச்னை ஆரம்பமாயிற்று. தலாய்லாமா, அருணாசலப் பிரதேசம் போவதை சீனா எதிர்க்கிறது. ‘தலாய்லாமா எங்கள் விருந்தினர். இந்தியாவில் எங்கு வேண்டுமானாலும் போக அவருக்கு உரிமை உண்டு’ என்கிறார் மன்மோகன் சிங். ஆனால், திரைக்குப் பின்னுள்ள காரணங்கள் வேறு. இன்றைய அருணாசலப்பிரதேசம் உருவானது 1987-ல்தான். ‘மக்மோகன் கோடுவரை இந்திய எல்லை’ என இந்தியா அதிரடி முடிவு எடுத்திராவிட்டால், திபெத்தை சீனா விழுங்கியபோதே அருணாசலப் பிரதேசத்தையும் சேர்த்து விழுங்கியிருக்கும்.

1914-ம் ஆண்டு மக்மோகன் உடன்பாட்டில் கையெழுத்திட்டதன் மூலம், 13-வது தலாய்லாமாதான் அருணாசலப் பிரதேசத்தை பிரிட்டிஷ் இந்தியாவுக்கு அளித்தவர். இப்போது சர்ச்சைக்குரியதாக கருதப்படும் தவாங் பகுதியும் அருணாசலப்பிரதேசத்தின் ஒரு பகுதியே. 1914-ம் ஆண்டு உடன்படிக்கையை இன்றுவரை ஏற்க மறுக்கும் சீனா, மொத்த அருணாசலப்பிரதேசம் மீதும் உரிமை கொண்டாடி வருகிறது. சீனாவுக்கும் இந்தியாவுக்கும் நடுவில் திபெத் ஒரு சுதந்திர நாடாக இருந்திருந்தால் இந்திய-சீனப் பகைமையே ஏற்பட்டிருக்காது.

 இன்று புலம்பெயர்ந்த திபெத்தியர்கள் இந்தியாவில் 1,01,242 பேரும், நேபாளத்தில் 16,313 பேரும், பூடானில் 1,883 பேரும், உலகின் ஏனைய நாடுகளில் 25,712 பேருமாக இருக்கிறார்கள். மொத்தமுள்ள அத்தனை பேரின் தலைவராக தலாய்லாமா இருந்து வருகிறார். இந்தியப் பிரதமர் பூசி மெழுகுவதுபோல் அவர் விருந்தினர் அல்ல. தங்களுக்கென்று சுதந்திர நாடு கோரி, இழந்த நாட்டை மீட்க இந்தியாவின் மறைமுக உதவியுடன், இந்திய மண்ணில் புலம்பெயர்ந்து அரசு நடத்துபவர்தான் தலாய்லாமா. ஐந்தாண்டுகளுக்கு ஒருமுறை திபெத்தியர்கள் வாக்களித்து, இந்த அரசைத் தேர்வு செய்கிறார்கள். இந்த அரசாங்கத்தில் மதம் மற்றும் -பண்பாட்டு அமைச்சகம், உள்துறை அமைச்சகம், நிதி, பாதுகாப்பு, சுகாதாரம், தகவல் மற்றும் அயலுறவு அமைச்சம் ஆகியவை இருக்கின்றன. புலம்பெயர் திபெத் அரசின் தூதரகம் டெல்லியில் இருக்கிறது. காட்மாண்டு, நியூயார்க், லண்டன், ஜெனிவா, மாஸ்கோ, பிரஸ்ஸல்ஸ், கான்பெர்ரா, டோக்கியா மற்றும் தாபே போன்ற இடங்களிலும் தூதரகங்கள் இருக்கின்றன. தனக்கென ஒரு ஆன் லைன் டி.வி.யையும் திபெத் அரசு நடத்தி வருகிறது. 50 ஆண்டுகளுக்கு முன் திபெத்திலிருந்து தப்பி ஒடி வந்த தலாய்லாமா, அருணாசலப் பிரதேசத்தில் உள்ள தவாங் இல்லத்தில் தங்கினார். தங்கிய இடத்தில் மரக்கன்று நட்டார். இதோ! 2009-ம் ஆண்டு, நவம்பர் 12-ம் தேதியும் தவாங் இல்லத்துக்கு வந்தார். இன்னொரு மரக்கன்றை நட்டார். அன்று நட்டது மரமாகிவிட்டது. இன்று நட்டதும் மரமாகிவிடும். இப்படித்தான் திபெத்தியர்களின் விடுதலைக் கனவு, இந்தியாவால் நீருற்றி வளர்க்கப்படுகிறது.

 திபெத் விடுதலைப் போரானது, உலக நாடுகளால் அங்கீகரிக்கப்படுவதற்குப் பிரதான காரணம் தலாய்லாமா. ”நீங்கள் தான் கடைசி தலாய்லாமாவா?” என்று அவரிடம் கேட்கப்பட்டது. “அகதியாக இந்தியாவுக்குள் வந்து, நான்கு வருடங்கள் கடந்த பிறகு, 1963-ல் திபெத்தின் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை உருவாக்கினோம். ஜனநாயக முறையை எங்கள் அரசியல் சட்டம் ஏற்கிறது. நாளை திபெத் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களில் மூன்றில் ஒரு பங்கு விரும்பினால், தலாய்லாமா பதவியைக்கூட பறிக்கலாம் என்று அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை இயற்றி இருக்கிறோம். நான் இறந்தால், வேறொரு தலாய்லாமாவை திபெத் மக்கள் தேர்ந்தெடுக்கலாம். அல்லது அந்தப் பதவியே இல்லாமல்கூட செய்யலாம். அது மக்களின் விருப்பம்” என்றார். சுதந்திர திபெத் கேட்டு விடாப்படியாக போராடியவர்கள் இன்று களைத்துப் போய்விட்டனர். சீன மக்கள் குடியரசிற்குள், உச்சபட்ச சுயாட்சியுடன் திபெத் இருந்தாலே போதும் என்ற மனநிலைக்கு தலாய்லாமாவும் வந்துவிட்டார். ஒரு விதத்தில், இதே நிலைமைதான் ஈழத் தமிழர்களுக்கும். மாநில சுயாட்சி கேட்டு, பின்னர் விடுதலைப் போரை நடத்தி, இறுதியில் ராணுவ ரீதியாகவே தோற்றுவிட்டார்கள். எனவே, தங்கள் விடுதலைக் குரலை புலம்பெயர் அரசு மூலம் ஓங்கி ஒலிக்கத் துடிக்கிறார்கள்.

 மதத்தால் ஒன்றுபட்ட திபெத்தியர்கள் தனி நாடு கேட்கிறார்கள். மதத்தால், இனத்தால், சாதியால் ஒன்றுபடாத தமிழர்களும் கேட்கிறார்கள். இரண்டில் எது சாத்தியம்? திபெத்திய புத்த மதம் பல பிரிவுகளாக பிளவுபட்டு நிற்கிறது. இதில் ‘நைங்மா, கர்ம தக்யூ, சாக்கியா மற்றும் கெலுக்’ ஆகிய நான்கு பிரிவுகள் முக்கியமானவை. திபெத்திலும் பூடானிலும் புத்த மதத்தைப் பரப்பிய பத்மசாம்பவா என்ற இந்தியத் துறவியால் உருவாக்கப்பட்டது ‘நைங்மா’. சிக்கிமில் உள்ள தர்ம சக்ரா மடத்தில் இயங்குவது ‘கர்ம தக்யூ’. கோன் அரச மரபினரின் வழியில் வந்தவர்களால் கட்டுவிக்கப்பட்டது ‘சாக்கியா’. நான்காவது ‘கெலுக்’. இதன் தலைவர் பதவியில் தற்போது இருப்பவர்தான் தலாய்லாமா. மீண்டும் மீண்டும் பிறவி எடுத்து வருபவரே தலாய்லாமா என்று திபெத்தியர்கள் நம்புகிறார்கள். 16-ம் நூற்றாண்டில் 5-வது தலாய்லாமா மற்ற குழுக்களை தோற்கடித்து நாட்டை ஒன்றுபடுத்தி ஆண்டார். அவரது மறுபிறப்பாக கருதப்படுவரே தற்போதுள்ள 14-வது தலாய்லாமா. இவரது இயற்பெயர் ‘டென்ஜின் கயாட்சோ’. ஆக, மறுபிறப்பும் மத நம்பிக்கையும்தான் திபெத் சுதந்திர போரை தளராமல் ஊக்குவித்து வருகின்றன. இத்தகைய காரணங்களால்தான் தலாய்லாமாவைக் கண்டு சீனா பதறுகிறது.

நதிகளை சிறைபிடிக்கும் சீனா —

நதிகளை சிறைபிடிக்கும் சீனா

நதிகளை சிறைபிடிக்கும் சீனா

 நீரின்றி தவிக்கப்போகும் இந்தியா ……. N.Nandhivarman

விண்ணை முட்டும் அளவுக்கு வெள்ளம் ஓடினாலும், காசு கொடுத்து தண்ணீர் குடிக்கிற நிலமைக்குதான் இந்திய மக்களுக்கு! இங்கே தேசிய நதியை மாநில அரசு சிறை பிடித்து வைத்திருக்கும் அவலம் தமிழனுக்கு. இந்நிலையில், வருங்காலப் பிரதமரான ராகுல்காந்தி தமிழகம் வந்தார். ”நதிநீர் இணைப்புத் திட்டம் ஆபத்தானது. இதனால் சுற்றுச்சூழல் பாதிக்கப்படும்” என்றார். இது ராகுல்காந்தியின் தனிப்பட்ட கருத்து என்று காங்கிரஸார் சப்பைக் கட்டு கட்டினாலும், ராகுலின் அம்மா சோனியா இதை 2004-ம் ஆண்டே உதிர்த்துவிட்டார்.

ஒரு விஷயம் தெரியுமா? இந்தியாவின் வெளியுறவுக் கொள்கையில் பல கோளாறுகள் இல்லாததால், வட இந்திய நதிகள் அனைத்தும் வறண்டுபோகும் அபாயத்தில் உள்ளது. காரணம் சீனா. ”விண்வெளியில் இருந்து படம் பிடித்தால், தெளிவாகத் தெரிவது எகிப்திய பிரமிடுகளும் பிரம்மபுத்ரா நதியுமே!” என்று சமீபத்தில் நாசா விஞ்ஞானிகள் தெரிவித்துள்ளனர். இதுவரை சீனப் பெருஞ்சுவர்தான் என்று நம்பி வந்தவர்களுக்கு இது அதிர்ச்சியாக இருக்கலாம். பிரம்மபுத்ரா திபெத்தில் உற்பத்தியாகிறது. அதன் நீரைத் திசை திருப்பி, சீனா தன்னுடைய யாங்சி நதியுடன் இனைப்பதால், இனி வட மாநிலங்கள் தண்ணீரின்றி தவிக்கப்போவது நிச்சயம். விமானப் பயணம் மேற்கொண்டவர்களுக்குத் தெரியும் – கோடை காலங்களில் பிரம்மபுத்ராவில் தண்ணீரே இல்லை என்பது. இது சீனாவின் செய்கையால் ஏற்பட்டது. எல்லை தாண்டி வில்லங்கம் செய்யும் அதன் கோரமுகம் நமக்கெல்லாம் தெரியும்.

ஆனால், ‘உலக மக்கள்தொகையில் பாதிப்பேர் பயன்படுத்தும் நதிகளின் நீரை அது கபளீகரம் செய்வது குறித்து இந்திய அரசுக்கு தெரியுமா?’ என்றால், தெரியும். ஆனால் தெரியாது. அணைகள் பற்றிய உலக ஆணையம் 2003-ம் ஆண்டு ஒரு விவரம் வெளியிட்டது. அதன்படி, நாடு முழுக்க 22,000 அணைக்கட்டுகளை நிறுவி உலகில் முதலிடம் வகிக்கிறது சீனா. இந்தியாவோ 4,291 அணைக்கட்டுகளுடன் மூன்றாமிடம் வகிக்கிறது. அமெரிக்காவில் இருப்பது 6,575 அணைக்கட்டுகள். ‘அணை கட்டுவது தவறா? விவசாயம் வளர்ச்சி பெறத்தானே!’ என்று சிலர் வாதிடலாம். நம் சோழ மன்னர்கள் கட்டியது அணைகள் அல்ல, நீர்த்தேக்கங்கள். தமிழனின் பொறியியல் அறிவை பூமிக்கு உரைப்பவை. ஆனால், சீனா கட்டி வரும் கல்லணைகள் ஆபத்து நிறைந்தவை. சிந்து, பிரம்மபுத்ரா, யாங்சி ஆகிய நதிகள் திபெத்தில்தான் உற்பத்தியாகின்றன. உலக மக்கள்தொகையில் பாதி இன்று சீனா வசமுள்ள திபெத்தின் ஆற்றுப்படுகைகளில் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது. இந்த நதிகளின் குறுக்கே சீனா அணைகள் கட்ட ஆரம்பித்து இன்று வரை 23 வருடங்கள் ஆகின்றன.

 இந்தியாவோ இதன் ஆபத்து குறித்து அலட்சியமாக இருக்கிறது. ஐ.நா.வின் சுற்றுச்சூழல் திட்டமும் ஆசிய பொறியியல் நிறுவனமும், ‘சீனாவின் ‘மேகாங்’ நதியின் குறுக்கே எட்டு அணைகள் வருவதன் மூலம் சுற்றுச்சூழலுக்கும் மக்களுக்கும் பேரி டர் காத்துள்ளது’ என எச்சரித்திருக்கிறது. ‘தாய்லாந்து, லாவோசு, கம்போடியா, வியட்நாம் ஆகிய நாடுகளில் 60 மில்லியன் மக்கள் தண்ணீரின்றி தவிப்பார்கள். விவசாயமும் மீன் பிடி தொழிலும் முற்றாக அழியும்’ என்கிறார்கள் சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர்கள். 1993 முதல் 2004 வரை மேகாங் நதியின் குறுக்கே மூன்று அணைகள் கட்டப்பட்டன. நான்காவது அணை 2012-ல் முடிவடைய உள்ளது. நான்கு பில்லியன் டாலரில் கட்டப்படும் இது, உலகின் மிக உயரமான அணையாக 292 மீட்டரில் உயர்ந்து நிற்கும். இதன் ஆபத்தை உணர்ந்த தாய்லாந்து, லாவோசு, கம்போடியா, மியான்மர் ஆகிய நாடுகள், 1995-ம் ஆண்டு ‘மேகாங் நதி ஆணையம்’ ஒன்றை உருவாக்கி பிரச்னையைத் தீர்க்க முயன்று வருகின்றன. தண்ணீர் தாதா சீனாவோ, ‘ஆணையத்தில் இணைய முடியாது. கட்டப் பஞ்சாயத்துக்கு நீங்கள் கட்டுப்பட வேண்டும்’ என்று ஆட்டம்போடுகிறது. இதன் காரணமாக, மக்களைத் திரட்டிக் கையெழுத்து இயக்கம் நடத்திய தாய்லாந்து பிரதமர் அபிசிட் வெஜஜிவா, தண்ணீரைத் தடுக்கும் சீனாவுக்கு கடந்த ஜூன் மாதம் கண்டனக் கடிதமே கொடுத்துவிட்டார். மன்மோகன் சிங்கோ மௌனசாமியாராக இருக்கிறார்.

 இப்போது இந்தியா தவிர்த்து தெற்காசிய நாடுகள் அனைத்தும் சீனாவுக்கு எதிராக குரல் எழுப்பத் தொடங்கிவிட்டன. இந்திரா காந்தியின் சிறப்புத் தூதுவரும் அயலுறவுக் கொள்கையின் மேதையுமான ஜி.பார்த்தசாரதி, ‘கடல் எல்லையை வரையறை செய்வதில் மற்ற நாடுகளுடன் கலந்தாலோசிக்காமல் ‘இதுதான் உன் நாட்டு எல்லை’ என தெற்காசிய நாடுகள் மீது சீனா ஆதிக்கம் செலுத்தி வருகிறது’ என்று குற்றம் சாட்டுகிறார். சர்வதேச நதிகள் அமைப்பின் தலைவர் அவிவா இமாஃப், ‘ஆசியாவின் பெரிய நதிகள் அனைத்தும் திபெத்தில் உற்பத்தி ஆகின்றன. இந்த நதிகள் மீது சீனா கட்டும் அணைகளால் கடைமடைப்பகுதி நாடுகள் பாலைவனமாகும்’ என எச்சரிக்கிறார்.

இலங்கைக்கு கச்சத்தீவை தாரைவார்க்கும் முன், பர்மாவுக்கு கொக்கோ தீவுகளை தாரை வார்த்தது இந்தியா. இது அந்தமானில் இருந்து 45 கி.மீ. தூரத்தில் இருக்கிறது. அந்த கொக்கோ தீவுகளில் இப்போது ரஷியத் தயாரிப்பு ராடார்களைப் பொருத்தி, ஒரிசா வின் சண்டிப்பூர் ஏவுகணைத் தளத்தை கண்காணித்துக்கொண்டிருக்கிறது சீனா. இதை லண்டனில் உள்ள ‘இண்டர்நேஷனல் இன்ஸ்டிட்யூட் ஆஃப் ஸ்ட்ரடஜிக் ஸ்டீல்ஸ்’ அமைப்பும் உறுதி செய்கிறது. ‘வங்கக் கடலுக்கும் மலாக்கா நீரிணைக்கும் இடையில் செல்லும் கப்பல்களை சீனா கொக்கோ தீவுகளில் இருந்து கண்காணித்துக் கொண்டிருக்கிறது.’ என்கிறது அந்த அமைப்பு. மேலும், மியான்மர் நாட்டின் ஆறு துறைமுகங்களில் கப்பல் படைத்தளம் அமைக்கவும் சீனா ஒப்பந்தம் செய்திருக்கிறது. இதேபோல், வங்க தேசத்தின் சிட்டகாங் துறைமுகத்தைப் பயன்படுத்திக்கொள்ள அந் நாட்டு அரசு சீனாவுக்கு அனுமதி அளித்துள்ளது. மேலும் பாகிஸ்தானில் (நம் குஜராத் எல்லை அருகே) ஆழ்கடல் துறைமுகம் அமைக்க 250 மில்லியன் டாலர் செலவழித்திருக்கிறது. தென்னிலங்கையில் அம்பன் தோட்டாவில் படைத்தளம் அமைத்து காலூன்றியுள்ள சீனா, நம்மை நிம்மதியாக இருக்க விடாது. இப்படியாக வங்கதேசம், மியான்மர், பாகிஸ்தான், இலங்கை ஆகிய நாடுகளில் வங்கக் கடலுக்கும் இந்து மாக்கடலுக்கும் சம்பந்தமே இல்லாத சீனா காலூன்றிவிட்டது. மேலும், மாலத்தீவு அருகே மரோ தீவை 25 ஆண்டு குத்தகைக்கு எடுத்துக்கொண்டதன் மூலம் அரபிக்கடலையும் ஆக்கிரமித்துவிட்டது. ஒருவேளை சீன-இந்தியப் போர் ஏற்பட்டால்… வங்கக் கடல், இந்துமாக் கடல், அரபிக் கடல் என மூன்று முனைகளிலும் மூக்குடைபடும் இந்தியா.

சீனாவின் ராணுவ பலம் என்னவென்பது கடந்த அதன் அறுபதாவது தேசிய தினமான அக்டோபர் 1-ம் தேதியே உலகத்துக்குத் தெரிந்துவிட்டது. தரையில் 30 படைப் பிரிவுகளும் வானில் 12 படைப்பிரிவுகளுமாக உலகின் பிரமாண்ட ராணுவ அணிவகுப்பாக அது இருந்தது. குறிப்பாக, அமெரிக்காவுக்கு தன் பலத்தை அது கோடிட்டுக் காட்டியது. இந்தியா பற்றி அது கவலைப்பட்டதாகவே தெரியவில்லை. வடக்கு சிக்கிமில் எல்லை தாண்டி வந்து சீனா துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தியதாகக் கூறப்படும் சம்பவமே இதற்கு சான்று. ஆனால், இந்தியாவும் சீனாவும் இதைச் சுத்தமாக மறுக்கின்றன. ஒரு படி மேலேபோன இந்தியா, ‘இதுபோன்ற செய்தி வெளியிடும் பத்திரிகையாளர்கள் மீது கடும் நடவடிக்கை எடுக்கப்படும்’ எனவும் எச்சரித்திருக்கிறது. சரி, நாம் தண்ணீர் விஷயத்துக்கு வருவோம். அணைகள் போதாதென்று, வட இந்தியாவை பாலைவனமாக்குவதற்காக திபெத்தில் மட்டும் 750 நீர்மின் நிலையங்களைக் கட்டிவருகிறது சீனா. இதற்காக 244 மில்லியன் பவுண்ட் பணத்தை முதலீடு செய்திருக்கிறது. அப்படியானால், நிலவில் தண்ணீர் கண்டுபிடித்துள்ள இந்தியா இனி அங்கிருந்துதான் வட இந்தியாவுக்கு குடிநீர் கொண்டுவர வேண்டும். மேலும், வெள்ளப்பெருக்கு என்ற பேச்சுக்கே இடமில்லை என்பதால், ‘நமக்கு செலவு மிச்சம்!’ என்று மத்திய – மாநில அரசுகள் சந்தோஷப்பட்டுக் கொள்ளலாம். முடிவில், வறண்ட நதிகளை இணைப்பது வெட்டிச் செலவு என்பதால் நதிநீர் இனைப்புத் திட்டமும் கைவிடப்படும். ஆக, இனி ஏகப்பட்ட அணைகள், 750 நீர்மின் நிலையங்கள் மூலம் சீனா ஒளிரும். வறண்டு போகும் வட இந்தியாவும் இதர தெற்காசிய நாடுகளும் வறுமையின் பிடியில் மூழ்கும்.